Trudności w uczeniu się

Wyszukaj w serwisie

W tym artykule przeczytasz:

  • Czym charakteryzują się trudności w nauce
  • Czym wyróżniają się specyficzne trudności w uczeniu się
  • Czym jest dysleksja, dysgrafia, dyskalkulia oraz dysortografia
  • Jakie metody terapeutyczne wspierają dzieci w trudnościach w uczeniu się

Czym charakteryzują się trudności w uczeniu się?

Trudności w uczeniu się to szeroko rozumiany termin odnoszący się do zróżnicowanej grupy zaburzeń, manifestujących się poprzez znaczące trudności w opanowaniu i stosowaniu umiejętności słuchowych, mówienia, czytania, rozumienia oraz umiejętności matematycznych (definicja ta została zaproponowana przez Narodowy Zjednoczony Komitet do spraw Trudności w Uczeniu się).

Trudności w uczeniu się najczęściej występują u dzieci w wieku od ok. 3 do 10-12 roku życia.

W literaturze pedagogicznej wyróżnia się podział terminu trudności w uczeniu się ze względu na zakres pojęcia:

  • niespecyficzne trudności w uczeniu się
  • specyficzne trudności w uczeniu się

Niespecyficzne trudności w uczeniu się

Są to wszelkie rodzaje trudności w nauce, które są uwarunkowane różnorodnymi czynnikami, włącznie z upośledzeniem umysłowym, schorzeniami neurologicznymi, uszkodzeniami mózgu, narządów zmysłu i ruchu, a także zaburzeniami emocjonalnymi.

Specyficzne trudności w uczeniu się

Specyficzne trudności w uczeniu się dotyczą dzieci, które odnoszą niepowodzenia w nauce pomimo prawidłowego poziomu inteligencji, dojrzałości w ogólnym rozwoju oraz zapewnienia im odpowiednich warunków dydaktycznych do zdobywania wiedzy i umiejętności.

Przyczyną występowania specyficznych trudności w nauce jest nieharmonijny rozwój psychoruchowy, a w szczególności opóźnienie rozwoju niektórych funkcji poznawczych (słuchowo-językowych, wzrokowo przestrzennych), ruchowych oraz ich współdziałania (integracji funkcji percepcyjnych i funkcji ruchowych).

Czym charakteryzują się trudności w zakresie czytania i pisania? 

  • wolnym tempem czytania

  • trudnościami ze zrozumieniem i zapamiętaniem czytanego tekstu

  • niechęcią do czytania długich tekstów

  • nieprawidłową pisownią

  • popełnianiem błędów ortograficznych pomimo znajomości zasad pisowni

  • trudnościami z organizacją tekstu

  • błędami gramatycznymi

  • niewyraźnym pismem

Dzieci na lekcjach matematyki mogą mieć trudności:

  • z przepisywaniem cyfr, dodawaniem w pamięci

  • w organizacji przestrzennej zapisu działań matematycznych

  • z odczytywaniem treści w zadaniach tekstowych

  • z zapisywaniem znaków nierówności

Specyficzne trudności w nauce najczęściej dotyczą umiejętności czytania (dysleksja), pisania (dysgrafia), umiejętności matematycznych (dyskalkulia) oraz trudności w opanowaniu poprawnej pisowni (dysortografia).

Specyficzne trudności w uczeniu się mogą dotyczyć różnych  przedmiotów szkolnych takich jak: geografia, biologia, chemia, historia, języki obce.

                      Trudności w uczeniu się

Specyficzne trudności w uczeniu się – definicje zaburzeń

  • dysleksja to specyficzne trudności w nauce czytania (osoba czyta wolno, z licznymi błędami, bez zrozumienia tekstu; zaburzeniu często towarzyszą trudności z opanowaniem poprawnego pisania)

  • dysgrafia to zaburzenie umiejętności pisania (charakter pisma dziecka jest mało staranny, niewyraźny, nieestetyczny). Przyczyną występowania dysgrafii może być nieprawidłowa interpretacja informacji słyszanych lub widzianych, zaburzenia w przetwarzaniu informacji, zła koordynacja lub zaburzenia językowe.

  • dyskalkulia to zaburzenie predyspozycji potrzebnych do rozumienia matematyki (osoba ma trudności w uczeniu się matematyki mimo inteligencji w normie, braku zaburzeń emocjonalnych, odpowiednich warunków do nauki oraz motywacj).

  • dysortografia to specyficzne zaburzenia w nauce pisania, objawiające się popełnianiem błędów ortograficznych pomimo znajomości zasad pisowni i odpowiedniej motywacji do poprawnego pisania, często współwystępuje z trudnościami w czytaniu.

Trudności w uczeniu się - obszary wsparcia

W ofercie posiadamy metody terapeutyczne, które efektywnie wspierają dzieci w trudnościach w uczeniu się. Sprawdź je:

EEG-Biofeedback>

  • polepszenie koncentracji uwagi

  • poprawa pamięci

  • wzrost efektywności uczenia się

  • zwiększona odporność na stres

  • poprawa umiejętności panowania nad emocjami

  • wsparcie i przyspieszenie efektywności innych terapii pedagogicznych

Dzięki sprzężeniu zwrotnemu pacjent uczy się zmieniać wzorzec wytwarzanych fal mózgowych, tak aby mózg pracował szybciej i wydajniej.

Trening słuchowy metodą Warnkego>

  • poprawa szybkości uczenia się

  • pomoc w nauce czytania i pisania

  • lepsze zapamiętywanie i rozumienie  informacji podawanych drogą słuchową

  • stymulacja uwagi i poprawa czasu reakcji

  • poprawa koordynacji oko-ręka

  • poprawa koordynacji słuchowo-ruchowej

Trening obejmuje automatyzacje przetwarzania spostrzeżeń w obszarze słuchu, wzroku i zdolności motorycznych; pracujemy nad automatyzację i koordynacją półkul mózgowych.

Sensomotoryka> 

  • wsparcie dziecka w rozwoju fizycznym, emocjonalnym i poznawczym

  • poprawa koordynacji psychoruchowej

  • efektywne automatyczne przetwarzanie i wykorzystanie skomplikowanych informacji sensomotorycznych

  • poprawa efektywności funkcjonowania układu nerwowego

  • wsparcie w nabywaniu podstawowych technik szkolnych (czytanie i pisanie)

  • uzupełnienie treningu słuchowego metodą Warnkego

Metoda wspiera wszechstronny rozwój dziecka i osiągnięcie dojrzałości motorycznej, stymuluje zmysł równowagi, dotyku, propriocepcji, pracujemy nad napięciem mięśniowym, koordynacją ciałą, motoryką dużą i małą.


Sprawdź inne artykuły:
Co to jest metoda Warnkego?
Czym jest sensomotoryka?
Eye tracking w edukacji

Bibliografia:

1. L. Wiatrowska, Zróżnicowany obraz dziecka z trudnościami w uczeniu się i rodzicielskiej pomocy. Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. rtm. Witolda Pileckiego w Oświęcimiu, ''Wychowanie w Rodzinie'' t. VIII (2/2013)
2. A. Jaworska, Teoretyczne konteksty trudności w uczeniu się. Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie - Collegium Bobolanum, Studia Bobolanum 29 nr 3 (2018): 177-193.
3. M. Bogdanowicz, A. Borkowska, Model rozpoznawania specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu