Aktualności
Wyszukaj w serwisie
09-08-2019

Zastosowanie QEEG w psychiatrii

Jak wykorzystać QEEG w diagnozie i terapii psychiatrycznej.

     Nowe perspektywy neuroobrazowania w praktyce klinicznej, m.in. QEEG to temat
przewodni zbliżającej się II Edycji Ogólnopolskiej Konferencji NEUROSKOP 2019.

        QEEG to stosunkowo młode narzędzie. W Polsce pierwsze szkolenie poświęcone metodzie EEG biofeedback przeprowadzono w 2001 roku – był to czas pionierskich prób diagnostycznych w zakresie tzw. mapowania mózgu. W kraju dopiero kilka lat temu zaczęto stosować pełnoczepkową diagnozę QEEG.

                                                           Zastosowanie QEEG w psychiatrii
         Zazwyczaj badanie to służy wykluczeniu patologii mózgu, która wymagałaby interwencji neurologicznej, oraz zobrazowaniu jego pracy w celu rozpoznania potencjalnych zaburzeń i przygotowania planu terapeutycznego (Borkowski, 2015). Jak zauważa Borkowski, głównym celem stosowania tego narzędzia nadal jest opracowanie zaleceń terapeutycznych do treningu neurofeedback.

                                                 QEEG
         
        Jednak coraz częściej pojawiają się doniesienia o wdrażaniu omawianej metody jako narzędzia wspierającego diagnostykę różnych zaburzeń, nie tylko psychiatrycznych. Istnieją m.in. prace dotyczące użycia QEEG w diagnostyce choroby Parkinsona, choroby Alzhaimera, padaczki czy migrenowych bólów głowy. Bousleiman i wsp. (2015) analizowali zmiany w zapisie QEEG charakterystyczne dla choroby Parkinsona. Stwierdzili, że określone zmiany mocy sygnału fal alfa i theta mogą być markerami pozwalającymi rozpoznawać chorobę. Są one bowiem związane z występowaniem łagodnych zaburzeń poznawczych (mild cognitive impairment, MCI) u pacjentów z chorobą Parkinsona.
 
                                           QEEG w psychiatrii

           W innych badaniach starano się porównać mechanizmy patofizjologiczne demencji w chorobie Alzheimera z otępieniem w chorobie Parkinsona (Parkinson’s disease dementia, PDD). Ilościowe EEG wykazywało różnice w zapisie, co można powiązać z odmiennymi mechanizmami korowych połączeń nerwowych w obu jednostkach chorobowych (Fonseca et al., 2013). Z kolei Walker (2011), opierając się na zapisie QEEG, dowodzi skuteczności interwencji neurofeedback w redukcji bądź eliminacji migrenowych bólów głowy. W piśmiennictwie pojawiają  się coraz to  nowe informacje na  temat wykorzystania QEEG w praktyce psychiatrycznej (Kostulski et  al., 2011). Najwięcej dotychczasowych prac poświęcono nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (attention deficit hyperactivity disorder, ADHD) (m.in. Flisiak-Antonijczuk et al., 2014; Micoulaud-Franchi et al., 2014).
          Powyższy tekst jest fragmentem artykułu pt. Zastosowanie QEEG w psychiatrii z uwzględnieniem populacji rozwojowej autorstwa Martyny Wiśniewskiej, Agnieszki Gmitrowicz, Niny Pawełczyk. Artykuł ukazał się w czasopiśmie Psychiatria i Psychologia Kliniczna nr 3/2016.
                                         
         Artykuł koncentruje się na omówieniu metody QEEG w kontekście jej przydatności w stawianiu diagnozy psychiatrycznej oraz monitorowaniu skutków oddziaływań psychologicznych i/lub psychofarmakologicznych na podstawie przeglądu dostępnego piśmiennictwa. Autorki starały się określić zastosowania omawianej metody w psychiatrii dzieci i młodzieży. Metoda ta jest powszechnie wykorzystywana w celu przygotowania zaleceń terapeutycznych do treningu neurofeedback.

                                                  QEEG

           Za granicą coraz częściej pisze się o próbach wdrażania QEEG w diagnostyce różnych chorób – także psychicznych. Większość doniesień nadal dotyczy zagadnień nadpobudliwości psychoruchowej
z deficytem uwagi
. Inne analizy odnoszą się do diagnozowania chorób psychicznych, różnicowania ich podtypów, przewidywania skutków leczenia farmakologicznego, porównania skuteczności poszczególnych metod leczenia. Popularne stają się badania nad pacjentami z depresją i schizofrenią. QEEG okazało się przydatne w ocenie skuteczności farmakoterapii depresji, według badaczy umożliwia też przewidywanie zachorowania na schizofrenię, różnicowanie jej podtypów i określanie skuteczności leczenia. Istnieją badania poświęcone analizie zmian w zapisie QEEG charakterystycznych dla uzależnienia od metamfetaminy i dla zaburzeń odżywiania.

                                                 ADHD

               Mało jest natomiast analiz na temat użycia tej metody w psychiatrii dzieci i młodzieży –
z wyjątkiem badań, które odnoszą się do roli QEEG w terapii neurofeedback pacjentów z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi czy skuteczności typów leków używanych w terapii tej choroby. Znaleziono jedną pracę poruszającą problematykę dzieci z autyzmem (w odniesieniu do treningu EEG biofeedback). Konieczne wydaje się poszerzenie badań o zastosowanie ilościowego QEEG w pracy z dziećmi i adolescentami cierpiącymi na choroby psychiczne.

Pełna treść artykułu pt. Zastosowanie QEEG w psychiatrii z uwzględnieniem populacji rozwojowej  jest dostępna pod niniejszym linkiem lub pod tym linkiem